اعصاب
یه زمان هایی مثل الان واقعا میمونم به این دوستان خوبم چی بگم؟!
آدم یه اپسیلون درک داشته باشه تو اینجور مواقع و سر به سر کسی نذاره بد چیزی نیس.نمیدونم چرا ما آدما کلا حال میکنیم موقعی که یه نفر خودش تحت فشار و کلی کار رو سرش ریخته به جای کمک یا نه حتی سکوت فقط سعی داریم حال اون آدم رو بدتر کنیم.
کاش جای این همه پیچوندن ، همون اول کار به آدم یه نه بگن و اینقدر آدم و معطل نکنن.
گرچه موقعیت این چنینی واسه شمام پیش میاد ولی خوش به حالتونه که من آدم تلافی نیستم.یعنی حداقل تو این 24 سالی که از عمرم میگذره تا جایی که از دستم بر اومده به اطرافیانم کمک کردم.
به قول یه رفیقی: دوست باید تو سختیا هوای دوستش و داشته باشه وگرنه موقع خوشی که هزار نفر دور آدم جمعن ، یکیشم تو !!!
فعلا سکوت میکنم تا بعد
اندر احوالات دانشکده
تصمیم گرفتم از این به بعد یه بخش جدید اینجا باز کنم مخصوص اتفاقات دانشکدمون چون اینجور که بوش میاد و با دوستان راجبش حرف زدم خیلی دانشکدمون خاصه.هم آدماش هم اتفاقات و حواشی این ماجراها
.درسته یه سری از هم کلاسیام آدرس وبلاگمو دارن و میتونن این مطالب و بخونن ولی من واقعیت و مینویسم بدون هیچ دخل وتصرفی.
فعلا که فردا بیکارم به جاش باید بشینم واسه امتحان سه شنبه سم شناسی بخونم.بدبختی اینه که امتحان ترمه.باید خوب بدم مخصوصا که همین استاد جمع بندی پایان ترم امسالم دستشه.
امیدوارم فقط سوالاشو جوری طرح کرده باشه که بتونم جواب بدم.چون از هرکسی،چه کسایی که پاس کردن،چه افتادن و یا حتی حذف کردن پرسیدم هر کدوم یه چیزی میگن.بدجوری گیج شدم.حالا این وسط باید گزارش کارم بنویسم یا به قول استاد: مشق شب!!
البته به عنوان مرور خوبه چون اسما و نوع فرمولاسیون و نحوه ی اثر و حشراتی که باهاش نابود میشن یادم میمونه.پس اونایی که مهمتر هستن و مینویسم.
پ.ن: بهترین اتفاق خوب این مدت این بود که آهنگ Bailando جایزه بهترین آهنگ سال و تو لاتین گرمی برد.
فعلا
طنز گیلکی
ﺍﯾﺘَﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﯾﺘَﻪ ﺩﺧﺘﺮﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎﭖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺧﻮﺭﻩ ﻧﯿﺸﺘِﻪ ﺑﻮﻭ ﮐﺎﭘﻮﭼﯿﻨﻮ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪﻭﺑﻮ. 
ﺍﯾﺘَﻪ ﺭِﻩ ﺑَﻤﻮ ﺍﯾﺘَﻪ ﺗﺎ ﺑُﺒُﺴﺘﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻨَﻪ ﺍﻭﻥ ﻭﺭﺟﻪ ﻭ ﺑﻮﺷﻮ. 
ﮐُﺮ ﺧﻮﻭ ﻣﺮَﻩ ﮐﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﺑﻮﮐﻮﺩﻩ ﮐﯽ ﮐﺎﻏﺬَ ﺍﻭﺳَﻨﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟!
ﺁﺧﺮ ﺑﺴﺮ ﺍﻭﺳَﻨِﻪ ﻭ ﺧﻮ ﻣﺮَﻩ ﺑﻮﺭِﻩ ﺑﺨﺎﻧﻪ.
ﺷﺐ ﺧﻮﻭ ﺍﻭﺗﺎﻕ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺧﻮﺭِﻩ ﮔِﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺍَ ﺭِﻩ ﺗَﻨِﻪ ﺷﺮﻭﻉ خوشبختی ﺑﺒﻪ؟! 
ﺧﻮﻻﺻﻪ ﺩﯾﻞ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺯﻧِﻪ ﻭ ﮐﺎﻏﺬَ ﻭﺍﮐﻮﻧِﻪ.
ﺑﯿﺪِﻩ ﺍﻭ ﺭِﻩ ﺍﻭﯾَﻪ ﺑﯿﻨﯿﻮﯾﺸﺘﻪ ﺩَﺭِﻩ:ﮐﺎﭘﻮﭼﯿﻨﻮﯼَ ﻧِﯽ ﻣﺮَﻩ ﻧﻮﺧﻮﺭﯾﺪﯼ ﮔﻤﺞ
پ.ن: ترجمش نکردم چون تمام نمکش به گیلکی بودنشه
پشــت لبــاس رنــگارنــگ بعضــی ها
ﺍﺯ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﯼ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ:ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﮔﺮﮒ ﺑﻮﺩﯼ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﯽ
ﻛﺮﺩﯼ؟
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﮔﺮﮒ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻠﻒ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎ
ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻩ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻜﻨﻨﺪ.
ﺍﺯ ﮔﺮﮔﯽ ﻫﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ:ﺍﮔﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﻮﺩﯼ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﯽ ﻛﺮﺩﯼ؟
ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺑﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺍﻣﻮﺧﺘﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻃﻮﺭ ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎﯼ
ﻋﻘﺒﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮔﺮﮒ ﻫﺎ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ آﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻨﺪ.
ﺫﺍﺕ ﻫﯿﭻ ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻮﺽ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﻮﺷﯿﺪﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺫﺍﺗﺸﺎﻥ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﻤﯽ ﻛﻨﺪ !!!.
پ.ن: این قانون طبیعته
واقعا !!!!!!!!!!!!
سلام.حالتون چطوره؟
بالاخره بعد مدتها دوری از میادین اینترنتی مخصوصا بلاگ اسکای من بازم برگشتم.میدونم که خیلیاتون فکر کردین این وبلاگ ملغا شده ولی زهی خیال باطل. :ِ)))
عمرا این وبلاگ تاریخ انقضاش بگذره.بعله.اینجوریاست.
مرسی از رفقایی که تو این مدت همیشه حالم و پرسیدن مخصوصا آناهیتای عزیزم.و مرسی از دوستانی که لطف کردن و ازم انتقاد کردن.
امیدوارم مثل قدیم باز هم اگر فرصتی داشتین یه سری به مطالبی که مینویسم بزنین هرچند که تکراری باشن و خوشحال میشم نظراتتون رو بخونم.
ممنون
دردسر این روزای من
یه مدته وقت نمیکنم مطلب بنویسم ولی الان اینقدر از دست مسئول اموزش اعصابم به هم ریخته که گفتم حتما باید اینجارو خط خطی کنم.من واقعا نمیدونم این اقا چی فکر کرده.یعنی چی که چون فلان واحد و قبلا افتادی پس این درس سم شناسی و واسه چی میخوای ؟؟!!!
یکی نیس بگه به تو چه.........تو واحد و به من بده اگه افتادم به پای خودم.والا.اون ازون موقع که قارچ و ارائه نمیداد اینم الان از سم.تازه خیلی سایتشون خوب کار میکنه هی میگه بمون سر حذف واضافه باز شد خودت بردار.
یعنی یه روزی درسم تموم شه و این مدرک کوفتی و بگیرم من میدونم و این مردک.حداقل بچه های 87-88 که هیچکدوم دل خوشی ازش نذارن.به جاش سال پایینیا همش دارن باهاش فلیرت میزنن ....
اون ترمم از بس اعصابمون و خورد کرد مجبور شدیم بریم پیش رئیس دانشگاه؟!! اره واقعا مسخرست
ولی وقتی مسئولی کم کاری میکنه راه دیگه ای واسه ادم نمیمونه.
پ.ن: امیدوارم تا حذف و اضافه بتونم سم و بردارم چون سالی یه بار ارائه میشه.
جایی برای رفاقت
خوشم میاد دو ماه هم به توییتر و فیسبوکم سر نزنم اتفاقی نمیوفته.یعنی اب از اب تکون نمیخوره.یادش بخیر جوونیامون 24ساعته انلاین بودیم
یعنی واقعا این رفاقتای قدیمی یه سریاشون من و هلاک کرده.
البته مقصر اصلی ورود اپلیکیشنای موبایلی وایبر و واتس اپ و در اصل اینان که مارو از هم دور کردن.
مدیونین فکر کنین اینکه حال هم و نمیپرسیم مقصر خودمونیم
پای صحبت لئونارد کوهن
با در نظر گرفتن چنین تعریفی، کوهن بسیار فراتر از موفقیتی است که میتوانست تصور کند. هر چند که در چهل سال بعدی – پس از آنکه برای نخستین بار وارد سالن پرزرق و برق هتل معروف کریلون پاریس و با تشویق گرم تماشاچیان روبهرو شد – شکستهایی را هم تجربه کرد. کوهن، پدرخواندهوار و به نشانه احترامی محبتآمیز، کلاهش را از سر برمیدارد و لبخندی بزرگوارانه بر لب مینشاند. درست همانطور که در طول تور جهانیاش در سالهای 2008 تا 2010 هر شب بر صحنه ظاهر شد و درست مثل یک معجزه هر بار اجرایی خلاقانه را برای تماشاچیانش بازآفرید. این شخصیت بامزه، کمی گرفته و البته گاهی تند و تیز در مستند «پرنده روی سیم» آرامش عمیقی را به دست آورده که البته همیشه به خاطر آن قدردان است.
کوهن، این روزها، تعداد مصاحبههایی را که انجام میدهد بسیار محدود کرده، در نتیجه این نشریه برای معرفی دوازدهمین آلبوم او – یعنی «ایدههای قدیمی» که بیانی شخصی و بسیار درونی از عشق، مرگ، رنج و بخشش است – کنفرانسی برگزار کرد و بعد از پخش اثر، او سوالات خبرنگاران را پاسخ داد. کوهن همیشه از چیزی که به او نسبت داده شده شوخطبعتر است. کوهن همیشه موقع شوخی حالتی جدی و خونسرد به خود میگیرد و در این کنفرانس هم چنان از این قابلیت استفاده کرد که هر خبرنگاری در پرسش و پاسخهای شوخطبعانه با او تبدیل به شخصیت خنگ داستانهای کمدی شد. «کلادیا» از پرتغال از او خواست درباره شوخطبعی که پشت تصویر او به عنوان «مرد یک زن» وجود دارد توضیح دهد و او اینطور پاسخ داد که برای من در جایی که هستم مرد یک زن بودن نیاز به میزان زیادی از شوخطبعی دارد. «استیو» از دانمارک سوال کرد که به نظر کوهن در زندگی بعدیاش به شکل چه موجودی بازخواهد گشت و او در پاسخ گفت: «من اطلاعی درباره پروسه چیزی که آن را تناسخ مینامند ندارم ولی اگر چنین چیزی وجود داشته باشد من دوست دارم به شکل سگ دخترم اینبار به دنیا بیایم.» همچنین اریک از دانمارک از او راجع به مرگ سوال کرد و اینکه آیا سعی کرده است به این مقوله فکر کند و چطور با آن کنار آمده و کوهن هم در جواب گفت: «بله فکر کردهام و متاسفانه به این نتیجه رسیدهام که من هم یک روز میمیرم.»
کوهن اسطورهای است که شاید در جایگاهی که شایسته عظمتش باشد در نظر گرفته نشده و شاید بتوان گفت دستکم گرفته شده است. برای طرفدارانش که شامل بسیاری از ترانهسرایان میشود او به همان اندازهای خوب است که واقعا هست اما او هیچگاه لذت تبدیل شدن یکی از تک آهنگها یا آلبومهایش به یک هیت را نبرده (البته خارج از مرزوبوم خودش کانادا و به دلایلی نروژ).
زادگاه کوهن مونترال کاناداست. او در 21 سپتامبر 1934 به دنیا آمد، درست سه ماه قبل از الویس پریسلی. وقتی برای نخستین بار به دنبال فروش آهنگهایش در نیویورک رفت، یعنی فروش آلبوم «آهنگهای لئونارد کوهن» در سال 1967، مدیر برنامههای زیادی به او گفتند که آیا فکر نمیکند کمی برای این بازی پیر شده است؟ تا آن زمان کوهن پدرش را وقتی که خیلی جوان بود از دست داده بود، جک کرواک را ملاقات کرده بود، مدتی در بوهامی در جزیرهٔ گریک ایلند اوهیدرا زندگی کرده بود، به کوبا سفر کرده بود و دو رمان و چهار مجموعه شعر چاپ کرده بود. در یک کلام او زندگی کاملی را تجربه کرده بود و این مساله او را قادر میکرد جزییات و رمز و رازی را در آهنگهایش بگنجاند که به مخاطبان جوانش این احساس را بدهد که او مرد پر رمز و رازی است که باید درباره او به حدسیاتی بسنده کرد. او بهترین خواننده نبود، بهترین موزیسین یا حتی مرد خوشقیافهای نبود اما کاریزما، کلام شگفتآور و ذکاوت او باعث جذابیتش شد. البته کوهن در اروپا بیش از زادگاهش یعنی شمال امریکا محبوب بوده است، شاید به این خاطر که سبک او بیش از خوانندگان امریکایی فولک، مدیون خوانندگان فرانسوی و سرودخوانان مذهبی یهودی است. در یک روزنامه فولک در یادداشتی راجع به کوهن میخوانیم: «کوهن با هیچ پدیدهٔ دیگری قابل مقایسه نیست.»
او همچنان نسبت به شرح و توضیح دادن اینگونه چیزها در اشعارش به سختی مقاومت میکند و از اینکه آثارش را همانطور که سایران میشناسند، بسیار تاثیرگذار، سرگرمکننده و محکم ببیند طفره میرود. در واقع برخورد او با همه آثارش برخوردی کمبینانه است. دو شب بعد از اجرای پاریس، کوهن در برنامه رادیوی کوکر – که از نوجوانی جزو طرفداران کوهن بود – حضور پیدا کرد اما کوکر با چنان بیمیلیای از جانب کوهن درباره عمیق شدن در ترانههایش مواجه شد که نهایتا بدون اینکه به خواستهاش برسد مجبور شد به برنامه پایان دهد.
ترانههایش به آرامی و کندی کشندهای به ذهن او میآیند و وقتی که او ایدهٔ خوبی به ذهنش میرسد هرچند بسیار سخت و طاقتفرساست آن را دنبال میکند و ادامه میدهد. مثلا سرودن ترانه «هله لویا» حدود دو سال برای او طول کشیده و از دل حدود 80 بیتی درآمده که ذره ذره به آنچه که امروز هست حذف شده یا تغییر پیدا کردهاند. در طول پخش فیلم صحنهای از یکسری یادداشتهای او نمایش داده میشود که پر است از پیشنویسهای درهم و بیتهایی که کنار گذاشته شدهاند. او خود میگوید: «هستند کسانی که حسشان به راحتی در کلامشان جریان پیدا میکند و به سرعت مینویسند. من واقعا دوست دارم یکی از آن آدمها باشم ولی نیستم و هر کس باید با همان چیزی که هست کار کند.»
ستارهٔ بیادعای کوهن در سال 1977 با آلبوم پرسروصدای «Death of a Ladies Man»آغاز به درخشیدن کرد. در استودیو فیل اسپکتور وحشیانه تفنگی را به مغز کوهن اشاره رفت و تهیهکننده ترتیب آهنگها را داد. غول کلمبیا رکوردز، والتر یتنیکاف حتی از اینکه آلبوم «Various Positions»، همان آلبومی که «هالهلویا» یکی از قطعاتش بود، را منتشر کند سر باز زد و پاسخ خود را اینطور به گوش کوهن رساند که «ببین لئونارد ما میدانیم که تو عالی هستی اما نمیدانیم که آیا اصلا خوب هستی.» اما آلبوم بعدی «I'm Your Man» هردوی اینها بود؛ با سینتی سایزر و هوشمندی کوهن و صدایی که حالا دیگر صدایی سهمگین و ویرانگر بود. او درست به موقع خود و آثارش را تقویت کرده بود تا از ستایش و توجهات زیادی که از جانب ستایشگران جوانتری مثل نیک کیو و پیکسیس همچون بهمن به سمت او سرازیر میشد لذت ببرد اما در آهنگهایی مثل «First We Take Manhattan»، «Everybody Knows» و «The Future» نیز افسردگی او شکل وسیلهای موقعیتسنجانه به خود گرفت. او به روزنامهنگاری به نام میکال گیلمور گفت: «معنی نمیدهد که آدم سعی کند جلوی آخرالزمان را بگیرد. بمب قبلا آغاز به انفجار کرده است.» در پاریس کسی از او راجع به وضعیت و اوضاع اقتصادی سوال میکند و او در جواب به سادگی میگوید: «Everybody Knows» (به معنی همه میدانند، عنوان یکی از ترانههایش.)
در سال 1993 کوهن محبوب که حالا طرفداران زیادی دارد از پیش چشمانی که او را دنبال میکنند غیب میشود. او شش سال بعدی را در معبدی در مونت بدلی، کالیفرنیا به یادگیری تحت نظر دوست قدیمیاش که استاد ذن اوست یعنی کیوزان جوشو ساساکی که او را روشی صدا میزند میگذراند. روشی در آن زمان 104 سال داشت و در سلامت کامل بود. به گفته کوهن به عدهای از مخاطبان پاریسی، این استاد پیر هرگز راجع به مذهب صحبت نمیکند. هیچ تعصبی در کار او وجود ندارد، هیچ پرستش و هیچ رهنمودی به سوی الههیی در کار نیست و این تمرینات تنها تعهدی نسبت به زندگی کردن در اجتماع را در برمیگیرد.
وقتی او از کوه پایین آمد افسردگی همیشگیاش که در سراسر زندگی با او بوده از بین رفته بود. او با دقت خاطرنشان میکند: «وقتی من راجع به افسردگی حرف میزنم، راجع به افسردگی بالینیای حرف میزنم که پیامد و برآیند تمام زندگی شماست، پسزمینهای از غم و اندوه و اضطراب، احساس اینکه هیچ چیزی به درستی و خوبی پیش نمیرود و اینکه هیچ چیز خوب و رضایتبخشی در حال رخ دادن نیست و رخ نخواهد داد و همه استراتژی و راهکارهای شما به شکست خواهد انجامید. من از اعلام این قضیه خوشوقتم که با نظارت یک استاد شایسته و خوششانسی زیادی که داشتم آن افسردگی به آرامی ناپدید شد و هیچگاه دیگر با آن همه درندهخویی باز نخواهد گشت تا بیشتر زندگی مرا از هم بدرد.» او فکر میکند چیزی که باقی است اثرات بالا رفتن سن است و میگوید: «جایی خواندهام که به مرور زمان که آدم پیرتر میشود سلولهای حساسی از مغز میمیرند، سلولهایی که مسوول ایجاد هیجان و برافروختگی هستند، در نتیجه اینکه خیلی خودت را درگیر یکسری دیسیپلینها کنی فایدهای ندارد چون اینکه احساس بهتر یا بدتری داشته باشی در نهایت به این بستگی دارد که شرایط نرونهای مغزیات در چه حال است.»
آیا این مساله میتواند واقعا به این سادگی باشد؟ آیا آهنگهای کلاسیک او که چون ماه میدرخشند واقعا میتواند با فعالیت مغزی شکست خورده او توجیهپذیر باشد؟ او اخیرا به زندگینامهنویسش، سیلوی سایمنز گفته در همهچیزهایی که او انجام داده تنها تلاش میکرده اهریمن را شکست دهد و تنها بر این بوده که بر او فائق آید. مثل یهودیت و بودیسم او نیز سعی میکند با ساینتولوژی طنازی کند. او هرگز ازدواج نکرده. همچنین مدتی در نوشیدن زیادهروی کرده و اعتیاد داشته. در تور 1972 همانطور که در پرندهای روی سیم روایت میشود او گروهش را «Army» (به معنی ارتش) مینامد و گروه نیز متقابلا نام کاپیتان مندرکس را بر او میگذارد.
در این فیلم او شکسته و خسته به نظر میرسد، پرنده خوشخوان بال و پر شکستهای به تصویر کشیده شده که با شوخطبعی آزاردهندهای با مخاطبان صحبت می%D
