حال

شنیدین میگن برای یه سری چیزها باید تو زندگی صبر کنی تا مردم خودشون واقعیت و ببینن و الکی وقت و انرژی برای توضیح دادن نذاری یا به قول مهران مدیری زیاد توضیح دادن نشونه ضعف تو هست. 

این  و من تو این مدت به چشم دیدم. موضوعی بود که سال ها خودم و به در و دیوار می کوبیدم که حقیقت این هست و کسی ۱۰۰ درصد باورش نمیکرد ولی الان که با چشم خودشون دیدن تازه انگاری باور کردن و حقیقت ماجرا رو خوب دارن درک می کنن. قبلا که سنم کمتر بود به خاطر یه سری اتفاقات زود عصبی می شدم و احساساتی تر رفتار می کردم ولی الان به مرور زمان خوب فهمیدم با هر کسی چجوری باید رفتار کرد و خیلی ها نه لیاقت محبت و واقعی بودن و دارن نه در جایگاهی هستن که بخوای واسشون رفتار انسانی نشون بدی ، وقتی طرف خودش با دست خودش داره خودش و میندازه توی چاه و هیچ به فکر استفاده از مغزش نیست و ترجیح میده زندگی آنرمالی داشته باشه دیگه من چرا براش دلسوزی کنم و عمرم و به پاش هدر بدم ؟ لابد دوست داره اینجوری زندگی کنه ، پس من هم می شینم یه گوشه و مثل بقیه تماشا می کنم و الکی روزم و به حرص خوردن نمی گذرونم و تمام انرژیم و صرف خودم و آدم هایی که واقعا دوستشون دارم و تو زندگیم نقش دارند می کنم. 

گاهی باید خودخواه بود و خودخواه بودن چیز بدی هم نیست ، این و الان که ۳۵ سال دارم واقعا می فهمم که ای کاش در ۲۰ سالگی این درک و داشتم.