درد و دل

نمی دونم ولی خیلی سعی می کنم یه سری ها رو ببخشمو کارهاشون و نادیده بگیرم  ولی خودشون مدام با دخالت های بی جا باعث میشن بیشتر ازشون فاصله بگیرم. کاش وقتی نمی تونیم مرحم دردی باشیم بیشتر نمک روی زخم همدیگه نپاشیم یا صادقانه تر بخوام عنوان کنم تا وقتی کسی از ما در مورد موضوعی کاملا شخصی مشاوره نخواسته یهو جفت پا نریم اون وسط و شروع به سخنرانی کنیم ، شاید اون چیزی که ما از بیرون می بینیم  و پیشنهاد میدیم دقیقا مشابه افتادن در چاه باشه واسه طرف مقابل و زندگیش و به نابودی جسمی و روحی برسونه. 

چرا وقتی در جایگاه اون فرد نیستیم بدون هیچ درکی از شرایط حس می کنیم می تونیم نظر کارشناسانه بدیم اون هم وقتی طرف مقابل در شرایط مشابه هیچ وقت به خودش اجازه نداده شما رو نصیحت کنه و وارد حریم شخصی زندگی شما بشه. 

به نظرم یکی از بزرگترین باگ های خانواده های ایرانی این هست که بدون اجازه وارد هر موضوعی میشن و حس نصیحت کردنشون گل می کنه اون هم در شرایطی که از کنترل رفتار و مشکلات خانواده خودشون عاجز هستند. انگاری کمبودی که دارن و میخوان وارد خانواده تو کنند و با خودشون میگن اگه نتونستم حرفم و به بچه خودم بزنم و اون و وادار کنم اینجوری رفتار کنه پس به جاش بیام فلانی و به این راه بکشونم بعد یه درصد با خودشون نمیگن آدم خودش عقل و شعور داره و قدرت تصمیم گیری ، دیگه گذشت دوران دهه ۴۰_۵۰ که هرچی بزرگترای فامیل میگفتن بقیه میگفتن چشم حتی با وجود اینکه میدونستن حرف اون بزرگتر ۱۰۰ درصد اشتباهه. واقعا کیف می کنم که دختر پسرهای نسل جدید به هیچ کسی جز پدر و مادر خودشون اجازه ورود به حریم شخصی  و نمیدن و به روشی که خودشون دوست دارند زندگی می کنن. حیف از جوانی ما که با نصیحت ها و حرف ها و رفتارهای اشتباه اطرافیان تباه شد.....

احساس

می دونید از چی عصبانی هستم ؟ اینکه چرا یه عده در هر شرایطی فقط دوست دارن به آدم حس عذاب وجدان و گناهکار بودن بدن و هیچ وقت بلد نیستند تو شرایط حساس زندگی یا دست از نصیحت کردن بردارن یا بهت حداقل هیچ حسی ندن و کلا شنونده باشن. اون هم وقتی در شرایطی از این سخت تر دست روی دست گذاشتن و هیچ کمکی بهت نکردن. 

من که اون فرد و واگذارش کردم به خدا ، از ته قبلم هم این حرف و میزنم. اگه قرار هست عمرش به دنیا باشه که زنده بمونه چه خوب و خوش به حالش  اگه نه هم همون چیزی که خدا براش تصمیم گرفته سرش بیاد. قطعا خدا بهتر از هر کسی میدونه این فرد لیاقت چه زندگی و داره خوب یا بد ، شاید اطرافیانش میخوان گناهانش و نادیده بگیرن و بگن نه فلانی آدم خوبی هست ولی دیگه دفتر حسابش پیش خدا که عریان هست و هیچ قدرتی هم حداقل در این زمینه بالاتر از خدا نیست پس ایمان دارم اتفاقی که باید بیوفته میوفته. 

سر درد

اگه روزی مردم وصیت کردم این و روی سنگ قبرم بنویسن : 

در آرزوی دسترسی به اینترنت آزاد مرد. 

در آرزوی داشتن یه زندگی معمولی مرد. 

در آرزوی اینکه اطرافیان در زندگیش دخالت نکنند مرد. 

در آرزوی داشتن یه پدر نرمال مرد ........