خیلی سعی می کنم مودب باشم

در نبود توییتر و اینستاگرام و فیس بوک دیگه ناچارا هر چی به ذهنم میرسه و مجبورم اینجا بنویسم مثل خیلی از شما اون هم فقط برای اینکه کمی از این افکار آشفتم کم بشه و سبک بشم. خیلی سعی کردم حرف نزنم و توجه نشون ندم ولی انگاری نمیشه. 

واقعا یه سری عقل ندارن راحتن ، جنگ و غیر جنگ نداره در هر شرایطی ثابت می کنند این بی عقلیشون رو. صد رحمت به پلانکتون ، اگرچه که اینا با این هوش فوق العاده ای که دارند احتمالا نمیدونن پلانکتون چه موجودی هست چه برسه به اینکه بدونن میزان هوشش چقدره .

روز ششم جنگ ، ایران

به تقویم نگاه می کنم ، چه زمستانی بود امسال و چه چیزهایی تجربه کردیم. همیشه برای من متولد زمستون این فصل بهترین بود چون عاشق سرما هستم ولی این روزها حتی برام گرم یا سرد بودن هوا هم فرقی نداره.

همیشه در روزهای آخر سال مردم فقط به فکر خرید عید بودند و شهر جنب و جوش داشت ولی الان با چیزهایی که گذروندیم و در کنارش مشکلات اقتصادی هر چیزی میشه دید جز نزدیک شدن به نوروز. 

اگر چه که از نظر خیلی ها امسال عید نداریم و قطعا هم از ته دل شاد نیستیم ولی به نظرم باید نوروز و پاس بداریم چون مهم ترین آیین ایرانی هست. سال ها از بیرون و داخل تلاش کردند که آیین های ایرانی و پاک کنند ، اگه واقعا یه وطن پرست هستید و دوست دارید آیندگان از شما به نیکی یاد کنند پس هر جوری که خودتون می دونید باید این آیین و حفظ کنید هر چند کوچک. شاید بگید چه دل خوشی داری که تو شرایط جنگی داری در این مورد حرف میزنی ولی باید بگم نه اتفاقا دلم خوش نیست و قلبم پر از درد هست منتهی نمی تونم چشمم رو روی واقعیت ببندم ۰

تو یه سری شبکه ها این روزها حرف هایی می شنوم که عده ای دنبال تیکه پاره شدن زودتر ایران و برداشتن سهم خودشون از این خاک هستند انگاری که ایران یه تیکه پارچه هست که هر کدوم یه متر ازش و بردارند و به دلخواه خودشون لباس بدوزند ولی تا زمانی ایران و ایرانی هست به هدفشون نمیرسن. 

هر ایرانی که قلبش برای این خاک می تپه تا آخرین قطره خونش نمیذاره این خاک نابود بشه و اسم ایران پاک بشه. 

به امید روزهای روشن